Στ' αργαστήρι...
- Ρε Πέτρο… Eκατέβαινες τώρα και στ’ αργαστήρι, κι ’βλεπες τον Πέτρο του μαστρο’ιάννη με τσ’ αξίνες, με τσοι γκασμάδες… Πέρναγες από κάτω, ήτονε οι Φρατζεσκάδες με τα μάρμαρα, με τα σουμάρια, άλλος ήκοβε, άλλος πελέκαγε. Ήτανε πράγματα που τα ’βλεπες…
– Παν’ τα χρόνια αυτά!
– Ας ήτανε τούτα τα χρόνια βρε παιδί μου…
– Τώρα…
– Δεν ήτονε φτωχά, ήταν ωραία τα χρόνια!
- Τα χρόνια δεν ήτονε φτωχά, ήταν όμορφα!
Αφηγητές: Γιώργος Πολυκρέτης (Μπαρός) και Πέτρος Πρωτονοτάριος (Ντραλής).
Χρονολογία καταγραφής: Ιανουάριος 2000.
Τόπος: Άγιοι Ανάργυροι.
Αρχείο-Καταγραφή: Μαρία Ξεφτέρη.
…σταζουν γλυκόπιοτο κρασι στο ποτήρι τα λόγια,οι σκέψεις χόρευουν την παλιά βλάχα γύρω από καπνούς για όσους τάχουν ζήσει…
Ένα εμβατήριο του τόπου και οι πιο γέροντες δάκρυζουν κρυφά χαιδεύοντας απ’ αγρυλιά την ξύλινη μαγκούρα….
Οι στιγμές ανάγνωσης έτσι μου μίλησαν κάτι σαν ποίημα που έντυνε…την αόρατη κυριαρχία της Παράδοσης ,
καθορίζοντας Την
σε αυτό τον χώρο…
σε ουτό τον Τόπο….
Με τέτοιες κουβέντες μεγαλώσαμε εμείς που δεν τα ζήσαμε αυτά. Τη στιγμή όμως που τ’ ακούς, τη στιγμή που τα ξανακούς ή που τα διαβάζεις, οι εικόνες περνούν από μπροστά σου, μεταφέρεσαι εκεί, στη δική τους ζωή, στη δική μας συλλογική μνήμη πια…
Καπετάνιε μου, να ‘σαι καλά…