Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 4ο): τ’ απεραθίτικα κάλαντα


Κάλαντα με τζαμπουνοντούμπακα, κάμποσα χρόνια πριν, εν Αθήναις... (Πηγή: Κεφαλληνιάδης, Ν. Η Απείρανθος (Ιστορία - Μνημεία - Λαογραφία). Έκδοση Πολιτιστικού Λαογραφικού Ομίλου Απειράνθου, Αθήνα 1985, σελ. 375).

Στ’ Απεράθου της Νάξου, οι παραμονές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων δεν ξέφευγαν από ένα εθιμικό τυπικό -αμιγώς κοσμικό- που είχε ως στόχο την αλληλογνωριμία και τις στενές σχέσεις των μελών της απεραθίτικης κοινότητας αλλά και τη γενικότερη γνώση των κοινωνικών δεδομένων από τα μέλη της (Γιαννούλης 2009: 306): όλα τα απεραθιτόπουλα, παρέες παρέες, ότι άρχιζε να σκοτεινιάζει, έβγαιναν στις γειτονιές του χωριού για να πουν τα κάλαντα. Μόλις έφταναν στο κατώφλι του κάθε σπιτιού ρωτούσαν τον νοικοκύρη ή την νοικοκυρά “Είναι με το θέλημα;”, ζητώντας τους, ουσιαστικά, την άδεια για να ξεκινήσουν. Αν οι νοικοκυραίοι απαντούσαν θετικά, τότε τα παιδιά άρχιζαν να τραγουδούν τα γνωστά και πανελληνίως καθιερωμένα κάλαντα (“Χριστός γεννάται σήμερον…”, “Άης Βασίλης έρχεται…”, “Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά…”), τα οποία όμως γρήγορα προσπερνούσαν, για να αρχίσουν να τραγουδούν, πάνω στον σκοπό των καλάντων, αυτοσχέδια δίστιχα, κυρίως παινέματα, που είχαν ταιριάξει μερικές μέρες νωρίτερα οι μητέρες των παιδιών, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη τα σπίτια που θα επισκέπτονταν (Οικονομίδης 1991: 49· Ζευγώλης 2006: 58· Γιαννούλης 2009: 305-6). Εκτός από τα παιδιά, μετά το δείπνο, έβγαιναν και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, επίσης παρέες παρέες, με βιολιά και έλεγαν τα κάλαντα μέχρι το πρωί. Σε κάθε παρέα έπρεπε να υπάρχει ένα καλός στιχοπλόκος, ο οποίος θα αυτοσχεδίαζε τα δίστιχα που θα τραγουδιόνταν σε κάθε σπίτι. Συνήθως, όμως, ξεκινούσαν με το εξής δίστιχο (Ζευγώλης 2006: 58):

- Αν είναι με το θέλημα και με τον ορισμό σας
Άης Βασίλης έρχεται νά ‘μπει στ’ αρχοντικό σας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Όσα οι αισθήσεις καταγράφουν στην ψυχή…


Όσα οι αισθήσεις μας καταγράφουν στην ψυχή μας… και όσα μπορεί να αποτυπώσει σε εικόνα και ήχο μία άψυχη συσκευή… Ανατολικά παράλια της Νάξου… Στο καντούνι τ’ Αζαλά… Αύγουστος 2010.

Φουρτoύνα

Μέσα στης ζωής την τρίκυ- / μια πλέω σαν καΐκι.
Μ’ ένα καϊκάκι ταξι- / δεύω μα δε θα βαστάξει.
Που μου δώνει σήματά κι- / νδύνου το παλιό βαρκάκι.
Άμα φουρτουνιάζει να’ ν’ η- / βάρκα πρέπει σε λιμάνι.
Κι ‘βρηκα λιμάνι που να / μην το πιάνει η φουρτούνα.
Είναι απαραίτητη σε μιά / φουρτούνα η απανεμιά.

Στίχοι: Μανώλης Γρατσίας (Καρφομανώλης)
Μουσική: Γιάννης Ζευγώλης
(στον δίσκο “Τ’ Αυγινά” της Κούλας Κληρονόμου-Σιδερή)

Μια ψηφίδα μόνο…


Όταν συνειδητοποιείς ότι η προσωπική ιστορία
γίνεται ψηφίδα γι’ αυτό που λέμε
εθνογραφικό-ανθρωπολογικό-λαογραφικό μωσαϊκό…

Το τρίπτυχο της μουσικοχορευτικής παράδοσης της Νάξου: Η περίπτωση τ’ Απεράθου (Μέρος 2ο)


Η παρούσα σειρά άρθρων αποτελεί εργασία πάνω στη βασική βιβλιογραφία για τη μουσικοχορευτική παράδοση της Νάξου (με έμφαση στο χωριό Απεράθου), η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2009.

Το 1ο μέρος μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

1. Ο Λόγος

1.2 Λαϊκοί στίχοι: δεκαπεντασύλλαβοι, οκτασύλλαβοι στίχοι (κοτσάκια) και εξάστιχα

Οι κυριότεροι λαϊκοί στίχοι στη Νάξο, συνεπώς και στ’ Απεράθου, είναι οι δεκαπεντασύλλαβοι και οι οκτασύλλαβοι οι οποίοι έχουν ως χαρακτηριστικό τους τη ρίμα/ την ομοιοκαταληξία. Ο Ζευγώλης (2006α:55) επίσης σημειώνει  ότι συναντούμε και πεντασύλλαβους, εξασύλλαβους και εφτασύλλαβους στίχους.

1.1.1 Δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα (τετράστιχα)

Ο Οικονομίδης ήδη στα 1934 σχολιάζει ότι η εμμονή των Απεραθιτών στο ταίριασμα των δίστιχων, έθεσε σε δεύτερη μοίρα το περιεχόμενο των ίδιων των τραγουδιών. Ομοίως και ο Ζευγώλης την ίδια περίοδο (2006α:54) σημειώνει ότι η ομοιοκαταληξία έκανε τον στίχο τεχνικότερο, καθιστώντας τον δηλαδή ένα εξωτερικό στολίδι που έπρεπε να φτιάχνεται όσο το δυνατόν καλύτερα, ωστόσο έγινε και η αιτία να δημιουργούνται πολλές φορές φτωχά τραγούδια, χωρίς βαθύτερο νόημα.

Τα παλαιότερα χρόνια συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο, καθώς η ρίμα δεν ήταν υποχρεωτική, ενώ το περιεχόμενο των τραγουδιών τα οποία ακούγονταν μόνο από τα στόματα των γεροντότερων που τα θυμούνταν ήταν ασύγκριτα καλύτερα. «Η ρίμα κατέφαγε την ποίησιν. Εις αυτήν την ρίμαν συγκεντρούται τώρα πάσα η προσοχή των ποιηταράδων και ριμαδόρων και δι’ αυτήν είναι ικανοί να φλυαρήσουν και την έκφρασιν και την γλώσσαν ακόμα την ελληνικήν να παραβιάσουν και στρεβλώσουν» (Κυριακίδης• στο Οικονομίδης 1991:54).

Ο Οικονομίδης (1991:54) σημειώνει ότι το περιεχόμενο όλων σχεδόν των σύγχρονων τραγουδιών της Απειράνθου στρέφεται γύρω από μοτίβα ερωτικά, ενώ παρουσιάζονται και γλωσσικές ομοιότητες με τα κρητικά, κυρίως δε με τις παραλλαγές του Ερωτόκριτου και της Ερωφίλης. Αυτό περισσότερο συνέβαινε παλιότερα, όταν οι Απεραθίτες διάβαζαν τον Ερωτόκριτο και τα άλλα έργα της κρητικής λογοτεχνίας, ενώ πολλοί ήξεραν από μνήμης ολόκληρα αποσπάσματα. Σταδιακά, η ποιητική δύναμη των Ναξιωτών, κυρίως των Απεραθιτών, πέρασε από τα παραδεδομένα και επαναλαμβανόμενα δίστιχα (του Ερωτόκριτου, των ημερολογίων) στο αυτοσχέδιο δίστιχο, το οποίο χρησιμοποιείτο ευρέως στο χορευτικό τραγούδι ή όχι, με τη συνοδεία οργάνων ή με απαγγελία (Οικονομίδης 1969 στο Σπηλιάκος 2008:69). Το ερωτικό αίσθημα που διατηρείται στη μορφή του την πλατωνική (ας πούμε) εκδηλώνεται στα δίστιχα, που κατά τον Κυριακίδη «είναι αυτοσχέδια, ως επί το πλείστον, στιχουργήματα των συναναστροφών και των χορών, όπου εις ποιητικόν αγώνα διασταυρώνονται μετά θαυμαστής ευχέρειας και οξύτητος» (Κυριακίδης• στο Οικονομίδης 1991:54).

Συνέχεια ανάγνωσης

Το τρίπτυχο της μουσικοχορευτικής παράδοσης της Νάξου: Η περίπτωση τ’ Απεράθου (Μέρος 1ο)


Η παρούσα σειρά άρθρων αποτελεί εργασία πάνω στη βασική βιβλιογραφία για τη μουσικοχορευτική παράδοση της Νάξου (με έμφαση στο χωριό Απεράθου), η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2009.

Ο Διγενής Ακρίτας... κεντρική ηρωική φυσιογνωμία του Ακριτικού Κύκλου.

1. Ο Λόγος

1.1 Το «προναξιακό» τραγούδι

Σύμφωνα με τον Οικονομίδη (1978:1 κ.εξ.,1985:141), τα παλαιά δημοτικά τραγούδια της Νάξου ήταν ως επί το πλείστον πολύστιχα ανομοιοκατάληκτα δεκαπεντασύλλαβα, ενώ απαντούσαν και στα υπόλοιπα νησιά ή σε άλλες περιοχές της Ελλάδας (Θράκη, Μικρασία, Κύπρο, Δωδεκάνησα, Κρήτη κ.λπ.), με διαφορές κυρίως στη γλώσσα, στην ποσότητα των στίχων, το θεματικό περιεχόμενο, τη δομή και τη μορφή. Τα παλαιά ναξιακά τραγούδια (προναξιακά) δηλαδή αποτελούσαν παραλλαγές (variantes) πανελλήνιων τραγουδιών, για τον τόπο και το χρόνο δημιουργίας των οποίων γνωρίζουμε ελάχιστα, λόγω ακριβώς της προφορικής τους παράδοσης από γενιά σε γενιά. Περιέχουν συμφυρμούς, αναχρονισμούς και παραφθορές σε πρόσωπα και ονόματα και άλλες ελλείψεις. Μέσα από τέτοιες παραλλαγές μπορούμε να κατανοήσουμε τη γεωγραφική εξάπλωση που είχαν αυτά τα πανεθνικά δημοτικά τραγούδια, αλλά και το ιδιαίτερο ναξιακό γνώρισμα που θα μπορούσαν να έχουν, καθώς επίσης και τη λειτουργία τους διαχρονικά στην κοινωνική και όχι μόνο ζωή του ανθρώπου (Οικονομίδης 1978:6, 1985:142).

Σ’ αυτά τα πολύστιχα τραγούδια περιλαμβάνονται τα ακριτικά (περιπέτειες και ηρωικά κατορθώματα των ακριτών της βυζαντινής αυτοκρατορίας, π.χ. το τραγούδι του Πορφύρη, του Γιαννακή), οι παραλογές (μπαλλάντες με επική δραματική κυρίως υπόθεση, μεγάλα αφηγηματικά τραγούδια με παραμυθιακά στοιχεία, π.χ. το τραγούδι του νεκρού αδελφού), τα οποία διασώθηκαν στην προφορική παράδοση των Νάξιων, χωρίς όμως τη μουσική τους, είτε λόγω της αδυναμίας των πληροφορητών να τη θυμηθούν, είτε λόγω της έλλειψης τεχνικών μέσων από την πλευρά των συλλογέων, προκειμένου να καταγράψουν ψήγματα έστω αυτών (Οικονομίδης 1978:1). Ο Ήμελλος (1992:100) σημειώνει ότι οι παραλογές και τα ακριτικά άσματα είχαν ευρεία διάδοση στη Νάξο (ειδικά δε τα δεύτερα τα οποία ήταν ιδιαίτερα προσφιλή στο λαό, ο οποίος τα αποστήθιζε μιας και κυκλοφορούσαν σε «φυλλάδες» ή τα άκουγε από άλλους που είχαν μείνει στα Βουρλά της Μ. Ασίας). Αναφέρεται ότι πολλά ακριτικά άσματα έφτασαν στη Νάξο από τα Βουρλά της Μ. Ασίας, μεταξύ των οποίων κάποια είχαν να κάνουν με πειρατικές επιδρομές. Τα κλέφτικα τραγούδια ήταν σε περιορισμένο αριθμό, καθώς δεν υπήρξε ποτέ στις Κυκλάδες γενικότερα κλέφτικος βίος, ο οποίος να δημιουργήσει κλίμα για τη γένεση τέτοιων ασμάτων, όπως συνέβη στην Ήπειρο ή την Πελοπόννησο (Ήμελλος 1992:100).

Υπάρχουν επίσης αυτά της αγάπης, του Χάρου και του Κάτω Κόσμου, τα λατρευτικά (άλλα δίστιχα και άλλα πολύστιχα), οι ρίμες (πολύστιχα απαγγελλόμενα στιχουργήματα, σκωπτικά ερωτικών παρεκτροπών και σατιρικά λαϊκών τύπων, που και αυτά έχουν ομοιοκατάληκτους στίχους που ο ένας ακολουθεί τον άλλον), τα παιδικά (δίστιχα που απαγγέλλονται σε διάφορους ρυθμούς, κυρίως σε τροχαϊκό μέτρο), υποκατηγορία των οποίων είναι τα νανουρίσματα, τα οποία είναι δίστιχα ομοιοκατάληκτα δεκαπεντασύλλαβα.

Τα προναξιακά τραγούδια, καθώς επίσης και μωραΐτικα και ρουμελιώτικα, τραγουδιούνται, σύμφωνα με τον Σπηλιάκο (2008:66) α) ως χορευτικά στο ρυθμό του καλαμαθιανού, που χορεύουν κυρίως γυναίκες στα δρώμενα της Αποκριάς και την Καθαρά Δευτέρα, χωρίς να έχουν θεματολογική σχέση με την περίσταση, β) ως τραγούδια του τραπεζιού, στο ρυθμό του καλαμαθιανού, γ) ως χορευτικά στον ρυθμό της βλάχας και δ) στον θερισμό ως φωνητικά τραγούδια.

Τα νεότερα ναξιακά τραγούδια είναι δίστιχα ομοιοκατάληκτα δεκαπεντασύλλαβα και οκτασύλλαβα. Το πώς δημιουργήθηκαν, εξελίχθηκαν και τι επιδράσεις δέχθηκαν αποτέλεσε θέμα έρευνας και συζήτησης για πολλούς μελετητές (ενδεικτικά G. Soyter, S. Baud, Στίλπων Κυριακίδης. Πρβ. Οικονομίδης 1978:6 κ.εξ., 1985:142 κ.εξ.).

Βιβλιογραφία
Ήμελλος, Σ. [1974]1992. «Παρατηρήσεις εξ επιτοπίου ερεύνης εις τον λαϊκόν πολιτισμόν των νοτίων Κυκλάδων». Λαογραφικά, τ. Β΄, σ. 91-135. Αθήνα.
Οικονομίδης, Δ. 1978. «Τα ναξιακά δημοτικά τραγούδια (παρατηρήσεις και σκέψεις)». Ναξιακό Μέλλον (φιλολογική έκδοση), τ. 413 (411)(2), σ.1-8.
Οικονομίδης, Δ. 1985. «Τα δημοτικά τραγούδια της Νάξου». Κυκλαδικά θέματα, τ. 9, σ.141-146.
Σπηλιάκος, Στ. 2008. Ο Αιγαιοπελαγίτικος μπάλλος υπό όρους χορολογικούς και λεξιλογικούς (γλωσσοανάλυση, ετυμολογία, ερμηνευτική, ιστορία). Αθήνα: Εκδόσεις Αντώνης Αναγνώστου

____________

Μία πολύ ενδιαφέρουσα σειρά βίντεο, από το αρχείο του Φρατζέσκου Φατούρου για τα ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή, όπως τα θυμάται η Ζωίτσα Φατούρου. Η εγγραφή έγινε τον Αύγουστο του 2000 από τον Φρατζέσκο Φατούρο.

Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 1ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 2ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 3ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 4ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 5ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 6ο
Ακριτικά και δημοτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κωμιακή. Μέρος 7ο

Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 3ο): Ο σκοπός τσ’ αροχλάδας


Το ναξιώτικο τραγούδι ως ενιαία ενότητα μουσικής, στίχου και χορού παρουσιάζει μία πληθώρα χαρακτηριστικών δομής και περιεχομένου, που για κάθε στιχοπλόκο, «ασκούμενο» ή έμπειρο, αποτελούν απαράβατους κανόνες. Οι κυριότεροι λαϊκοί στίχοι που δημιουργούνται και τραγουδιούνται στ’ Απεράθου, καθώς επίσης και σε όλα τα χωριά της Νάξου, είναι οι δεκαπεντασύλλαβοι και οι οκτασύλλαβοι (τα λεγόμενα «κοτσάκια»).

Αντώνης Διαμαντίδης (Νταλγκάς). Κωνσταντινούπολη, 1892 – Αθήνα, 1945.

Βασικό μέλημα του στιχοπλόκου είναι η φροντίδα για το μέτρο και την ομοιοκαταληξία, η οποία πρέπει να είναι ακριβής και ταιριαστή ακουστικά και τεχνικά, ακόμα κι αν αυτό πολλές φορές μπορούσε να σημαίνει ένα φτωχό αποτέλεσμα ως προς το περιεχόμενο και την ουσία του ίδιου του τραγουδιού. Αναφέρει μάλιστα χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Οικονομίδης, στα 1934, ότι η εμμονή των Απεραθιτών στο ταίριασμα των δίστιχων, έθεσε σε δεύτερη μοίρα το περιεχόμενο των τραγουδιών, ενώ και ο Ζευγώλης την ίδια περίοδο σημείωνε ότι η ομοιοκαταληξία έκανε τον στίχο τεχνικότερο, ένα εξωτερικό στολίδι που έπρεπε να φτιάχνεται όσο το δυνατόν καλύτερα και αυτό αποτέλεσε την αιτία να δημιουργούνται πολλές φορές φτωχά τραγούδια, χωρίς βαθύτερο νόημα. Σ’ αυτό το σημείωμα, δεν θα επιχειρήσουμε να ασκήσουμε κριτική στις απόψεις των σεβαστών επιστημόνων, οι οποίοι μελέτησαν τη λαϊκή δημιουργία από μια καθαρά φιλολογική ματιά και σε σύγκριση με τα προναξιακά τραγούδια (επιφυλασσόμαστε ωστόσο σε ένα μελλοντικό κείμενο να το εξετάσουμε ως θέμα).

Ο Οικονομίδης σημειώνει ότι στα χρόνια του το λαϊκό τραγούδι της Απειράνθου είχε υποστεί μεγάλη μεταβολή, ιδίως στη γλώσσα, λόγω της συχνότερης επικοινωνίας και κινητικότητας των Ναξιωτών με την πρωτεύουσα, συνεπώς και της μίμησης της γλώσσας των μορφωμένων. Πέρα από αυτό, παρατηρήθηκε μία ακόμα πιο έντονη κινητικότητα τραγουδιών και σκοπών, οι οποίοι είτε μεταφυτεύτηκαν αυτούσιοι από την Αθήνα στη Νάξο, είτε αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία παραλλαγών, στιχουργικών αλλά και μουσικών.

Συνέχεια ανάγνωσης

Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 2ο): τα τραγούδια των εκλογών


Τα τραγούδια των εκλογών εντάσσονται, σύμφωνα με τον Ζευγώλη (2006:60), στην ευρύτερη κατηγορία των “εύθυμων” τραγουδιών της Απειράνθου. Πρόκειται για τραγούδια, δεκαπεντασύλλαβα ομοιοκατάληκτα δίστιχα και κοτσάκια, τα οποία δημιουργούνταν και τραγουδιούνταν κατά την περίοδο των εκλογών (βουλευτικών και δημοτικών-κοινοτικών) και των δημοψηφισμάτων. Βασικός θεματικός άξονας ήταν η συγκεκριμένη πολιτική διαδικασία και ό,τι γενικότερα εμπλεκόταν με αυτήν: τα πρόσωπα που ήταν υποψήφια, η στάση του λαού απέναντί τους (θετική ή αρνητική), τα προβλήματα, τα βάσανα και τα παράπονα των κατοίκων για την υπάρχουσα δύσκολη κατάσταση και καθημερινότητα, ακόμα και η ανακόλουθη, κάποιες φορές, στάση των εκλογέων, καθώς και οι τυχόν περιπτώσεις νοθείας του αποτελέσματος. Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι τα εκλογικά τραγούδια περιλαμβάνουν επιμέρους θεματικές (όχι δηλαδή γενικώς “εύθυμες” καταστάσεις), ανάλογες με τα προσωπικά βιώματα του δημιουργού, τη συλλογικότητα, την πολιτική ιδεολογία, καθώς και τα πολιτικά τεκταινόμενα, αντικειμενικώς και υποκειμενικώς ιδωμένα.

Στ’ Απεράθου, όπως και στα υπόλοιπα χωριά της Νάξου, η προεκλογική περίοδος έβρισκε τους υποψήφιους πολιτευτές στα καφενεία και στη bλάτσα του χωριού. Ο κόσμος πολύ συχνά τους περιστοίχιζε και τους τραγουδούσε αυτοσχέδια τραγούδια, τα λεγόμενα εκλογικά (Ζευγώλης 2006:60). Όπως είναι φυσικό και επόμενο, κάθε πολιτική μερίδα επαινούσε τον δικό της υποψήφιο και εκδήλωνε ρητά την υποστήριξή της στο πρόσωπό του, το οποίο ενέμπνεε την ελπίδα για κάτι καλύτερο, για το καλό του τόπου και το δικό τους…

Συνέχεια ανάγνωσης

Σκοποί και τραγούδια τ’ Απεράθου (μέρος 1ο): η πατινάδα


Η πατινάδα αποτελεί μία από τις βασικότερες κατηγορίες λαϊκών τραγουδιών της Απειράνθου και της Νάξου γενικότερα. Ανήκει στην ευρύτερη θεματική κατηγορία των εύθυμων τραγουδιών, ενώ όπως σημειώνει ο Οικονομίδης (1991:50), πρόκειται για ερωτικά, αισθηματικά και αρκετά νόστιμα τραγούδια, τα οποία με την παθιάρικη μουσική τους σκορπούν το άρωμα της πιο μεγάλης ψυχικής ομορφιάς απλότητας.

Η πατινάδα είναι αργός σκοπός που οι νέοι συνήθιζαν να τραγουδούν έξω από τα σπίτια φίλων τους ή πιο συχνά στο παράθυρο της αμορούζας τους. Τα τραγούδια αυτά λέγονταν κυρίως τις πρώτες πρωινές ώρες, μετά από γλέντια, με τη συνοδεία βιολιού και λαούτου και ήταν αυτοσχέδια ομοιοκατάληκτα δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα, τα οποία εξέφραζαν ευχές, παράπονα ή αρκετά συχνά τα προτερήματα της αγαπημένης τους (Οικονομίδης 1991:51•Ζευγώλης 2000:13).

Μες σ’ εουτή τη ‘ειτονιά έχω κι εώ και ‘ρίζω
ένα κουκί βασιλικό και το κρυφοποτίζω.
Μες σ’εουτή τη ‘ειτονιά, μες σ’ εουτή τη ρούα
χαμοπετά μια πέρδικα με τη χρυσή φτερούα. (Σαρο’ιώργης)

Συνέχεια ανάγνωσης