Για την Αμαλία


Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι «για την Αμαλία»).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Πατινάδα


Ξύπνα φεγγαροπρόσωπη κι έβγα στο παραθύρι
που το φεγγάρι θα σε δει και στο βουνό θα ‘ύρει.

Έβγα, φέξε σα φεγγάρι
που το νου μου μου ‘χεις πάρει.

Στο φεγγαροβασίλεμα ήρθα στη ‘ειτονιά σου
και δε θα φύω αν δε σε δω και σένα τη θωριά σου.

Το φεγγαράκι στο βουνό
αν δε ‘υρίσει δε κουνώ.

‘Το ετοιμόλογον’ του Δημητράκη (μέρος 1ο)


Το παρόν κείμενο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας σειράς άρθρων που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Οι Νάξιοι» του Συλλόγου Ναξιωτών Αγίων Αναργύρων (τεύχη 29, 30, 31, 32).

Δημήτριος Ελευθερίου…

γεννημένος το 1896 στ’ Απεράθου της Νάξου. Βοσκός μέχρι τα 40 του κι έπειτα ιδιοκτήτης χασάπικου και χασαποταβέρνας. Δεν υπάρχει άνθρωπος του χωριού, αλλά και Απεραθίτης -αν όχι Ναξιώτης- της Αθήνας που να μην ξέρει έστω και μία ιστορία που να τον αφορά και που είναι πρωταγωνιστής… άλλοτε οι κουβέντες του, οι κοινώς λεγόμενες ‘ατάκες’ του, άλλοτε οι στιχομυθίες με τους συγχωριανούς του, άλλοτε τα ‘τραούδια’ του και οι φιλοσοφίες του… ένα ακόμη διαμάντι μέσα στον λαογραφικό θησαυρό του τόπου μας…Στο παρόν άρθρο θα επιχειρήσω την σκιαγράφηση του χαρακτήρα του Δημητράκη, της εικόνας που ο ίδιος έβγαζε προς τα έξω, μιας εικόνας αυθεντικής, αυθόρμητης, ανόθευτης και πηγαίας. Σκοπός μου δεν είναι να πλέξω έναν ύμνο για το συγκεκριμένο πρόσωπο, ούτε να προβώ σε προσωπικές αξιολογικές κρίσεις, μιας και η ίδια δεν είχα την ευκαιρία και την τύχη να τον γνωρίσω… Θα ήθελα όμως ακριβώς να καταδείξω πώς η μνήμη όσων τον γνώρισαν έχει ένα κοινό σημείο αναφοράς ως προς αυτόν: την αυθεντικότητα. Και ιδιαίτερα στις μέρες μας, όπου η πλαστική, κατεργασμένη και γεμάτη επιτήδευση εικόνα τείνει να αντικαταστήσει καθετί πηγαίο και αληθινό, καλό είναι να ρίχνουμε και μία ματιά πίσω στο παρελθόν… και να δανειζόμαστε και να αξιοποιούμε αυτά μπορούν να αρδεύσουν και τον σημερινό πολιτιστικό μας χώρο…

Προσπάθησα λοιπόν να συγκεντρώσω προφορικές και γραπτές αφηγήσεις Απεραθιτών, που είτε έζησαν οι ίδιοι προσωπικά κάποια περιστατικά με τον Δημητράκη, είτε άκουσαν ιστορίες που τον αφορούσαν. Προτού παραθέσω ένα δείγμα αυτών των αφηγήσεων, θα ήθελα να σημειώσω τις πηγές μου: οι προφορικές διηγήσεις είναι από το προσωπικό μου αρχείο, το οποίο είχε στοιχειοθετηθεί μέσα στα πλαίσια μιας λαογραφικής-γλωσσολογικής έρευνας που είχα κάνει παλαιότερα. Οι γραπτές διηγήσεις προέρχονται από το βιβλίο του αείμνηστου Γιάννη Πρωτονοτάριου (Σωζογιάννη), «Ένα οδοιπορικό στη μνήμη και στο χρόνο», καθώς και από τα οπισθόφυλλα του ημερολογίου του Απεραθίτικου Συλλόγου του έτους 1986 (αφηγητής και συγγραφέας ο Δημήτριος Φλ. Γλέζος). Σκόπιμα, δεν παρενέβην στο γλωσσικό υλικό, γιατί ακόμα και το γλωσσικό ιδίωμα δίνει ένα ξεχωριστό πλαίσιο στις αφηγήσεις και τις κάνει, αν θέλετε, πιο αυθεντικές.

Συνέχεια

Έρχεται και μ’ ανταμώνει


Έρχεται και μ’ ανταμώνει
άμα γλυκοσουρουπώνει
άμα γλυκοσουρουπώνει
κι η καρδιά μου ξανανιώνει.

Του ‘δωκα να καταλάβει
να ‘ρθει κι αύριο το βράδυ
να ‘ρθει κι αύριο το βράδυ
μόλις πέσει το σκοτάδι.

Να μας έκανε τη χάρη
να μην έβγει το φεγγάρι
να μην έβγει το φεγγάρι
μη μας πάρουνε χαμπάρι.

Μέχρι την αυγή θα λέμε
μοναχοί αυτά που θέμε
μοναχοί αυτά που θέμε
και ό,τι γίνει εμείς θα φταίμε.

Και ο ήλιος σα μπροβάλλει
θα ‘ρθει κι η βραδιά η άλλη
θα ‘ρθει κι η βραδιά η άλλη
να ξαναβρεθούμε πάλι.

Στίχοι: Ειρήνη Χάλκου
Μουσική: Βαγγέλης Κονιτόπουλος
Τραγούδι: Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη
(στον δίσκο: «9 μποφόρ»)