Ελλήνων Δρώμενα (ΕΤ3): «Απείρανθος»

Εικόνα


Αντιγράφω από την ιστοσελίδα της εκπομπής «Ελλήνων Δρώμενα»:

Η εκπομπή ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ συνεχίζοντας το ταξίδι της στις αυθεντικές πολιτισμικές εκφράσεις ανθρώπων και τόπων, αυτή τη φορά κάνει στάση στην μαγευτική Απείρανθο της Νάξου, για να μας παρουσιάσει την ιδιαίτερη και πρωτότυπη μουσικοχορευτική της έκφραση.

H Απείρανθος είναι φημισμένη για την υψηλού επιπέδου μουσική και ποιητική της έκφραση. Οι Απειρανθίτες ισχυρίζονται πως το τραγούδι, η μουσική και ο χορός του Αιγαίου τροφοδοτήθηκαν κατά κύριο λόγο από την δική τους λαϊκή καλλιτεχνική παραγωγή. Ίσως να είναι κι έτσι, γιατί πράγματι οι Απειρανθίτες έχουν αυτό το σπάνιο χάρισμα της δημιουργίας των στίχων των τραγουδιών ανά πάσα στιγμή και σε πολύ μεγάλη ποσότητα.

Μπορούν να δημιουργούν τραγουδιστικά δίστιχα στην καθημερινότητά τους σε όλους τους διαλόγους επικοινωνίας τους, αλλά περισσότερο από κάθε άλλο, στα ξακουστά γλέντια τους, που πλημυρίζουν από ποιητική έκφραση. Εκεί συναντούμε τα πολύ γνωστά σε όλους μας Αιγαιοπελαγίτικα δίστιχα. Τα οποία υμνούν τον έρωτα, τη χαρά, τη λύπη και κάθε ανθρώπινη ανάγκη για έκφραση στον κύκλο του χρόνου και της καθημερινότητας.
Οι Απειρανθίτες πράγματι είναι πολύ εκπαιδευμένοι στη διαδικασία της ποιητικής σύνθεσης, έχοντας βέβαια πίσω τους μία καταγωγή πιθανά συγγενική με τους Κρητικούς -όπως ισχυρίζονται- αφού κι εκείνοι έχουν πολύ μεγάλη παράδοση στην σύνθεση του στίχου με τις γνωστές μαντινάδες.

Οι Απειρανθίτες ονομάζουν τα δίστιχά τους «κοτσάκια» από το κόψιμο των συλλαβών με τον δικό τους επιδέξιο τρόπο, ώστε να κατακτήσουν οι λέξεις σχεδόν ένα άλλο νόημα και να γίνουν τραγούδι, όπως το πολύ γνωστό παράδειγμα:

«δυό ματάκια μελαγχολι-
κά είν’ η ζωή μου όλη»

Συνέχεια

Μνήμη Ιάκωβου Καμπανέλλη


Ιάκωβος Καμπανέλλης (1922-2011)

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο στις 3 Δεκεμβρίου του 1922. Το 1934 λόγω οικονομικών προβλημάτων οι γονείς του με τα εννέα τους παιδιά έρχονται στην Αθήνα. Τα προβλήματα, όμως, της οικογένειας αντί να λυθούν αυξάνονται. Ο Ιάκωβος αναγκάζεται να εργάζεται την ημέρα και να σπουδάζει σχεδιαστής σε μια νυχτερινή Τεχνική Σχολή. Τη δίψα του για μόρφωση την καλύπτει νοικιάζοντας μεταχειρισμένα βιβλία από τα παλαιοβιβλιοπωλεία. Στα δεκαοχτώ του χρόνια είναι ήδη γνώστης μεγάλου μέρους τής παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Στα χρόνια της Κατοχής παίρνει μέρος στην αντίσταση, συλλαμβάνεται, όμως, το 1943 από τους Γερμανούς και οδηγείται και κρατείται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν στην Αυστρία μέχρι τις 5 Μαΐου 1945, όπου και απελευθερώνεται από τις συμμαχικές δυνάμεις.

Όταν γυρίζει στην Αθήνα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν, τον χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν: «… εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου». Η έλλειψη απολυτηρίου του Γυμνασίου τον εμποδίζει να σπουδάσει ηθοποιός και «μην έχοντας άλλη λύση για ν’ ανοίξει την κλειστή γι’ αυτόν πόρτα του Θεάτρου επιχειρεί να γράψει…». Τότε τον ανακαλύπτει ο Αδαμάντιος Λεμός, ο οποίος υπήρξε ηθοποιός, θιασάρχης, σκηνοθέτης, θεατροδάσκαλος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος.

Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν ο «Χορός πάνω στα στάχυα» που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας. Από τα θεατρικά του έργα τα πλέον γνωστά είναι «Έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Η Αυλή των θαυμάτων», «Ηλικία της νύχτας», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Γειτονιά των Αγγέλων», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Αποικία των τιμωρημένων», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Ο εχθρός λαός» και «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα».

Συνέχεια