Στη μνήμη του…


Στη μνήμη του Γιάννη Μπαρδάνη, ενός από τους τελευταίους αυθεντικούς…
Καλά γλέδια εκειά πάνω, Σταματο’ιάννη…

Ο Ερωτόκριτος και ο απόηχός του στην απεραθίτικη ψυχή


«Θωρώ πολλούς και πεθυμούν κ’ έχω το γροικημένα
να μάθουν τις εκόπιασεν εις τ’ απανωγραμμένα.
Κ’ εγώ δε θε να κουρφευτώ κι αγνώριστο να μ’ έχου,
μα θέλω να φανερωθώ, κι όλοι να με κατέχου.»

(Ερωτόκριτος, στχ. 1539-1542, από την κριτική έκδοση του Στ. Αλεξίου)

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος του Ερωτόκριτου δεν κατάφερε απλά να φανερώσει την έμμετρη, μα συγχρόνως άμετρη, αφηγηματική του δεινότητα. ‘Εκόπιασεν’, όπως μας λέει και ο ίδιος, για να τον ‘κατέχουν’ όλοι και για να γνωρίζουν πως το εκτενέστερο (10.052 δεκαπεντασύλλαβοι ομοιοκατάληκτοι στίχοι) και σημαντικότερο έργο της περιόδου της ακμής της κρητικής λογοτεχνίας, ο ‘Ερωτόκριτος’, ήταν δικό του λογοτεχνικό προϊόν. Η ερωτική ιστορία του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας πλασμένη σε έμμετρη μορφή, με μία στιχουργική δομή που αγγίζει την τελειότητα και με λεξιλογικό πλούτο και εκφραστικότητα που ασυνείδητα δημιουργούν έναν ανείπωτο λυρισμό, αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τον ελληνικό λαό και έγινε λαϊκό ανάγνωσμα. Πολλοί στίχοι του παρατηρήθηκε πως απαγγέλλονταν από μνήμης από Κρητικούς και μη, ενώ πολλά δίστιχα έγιναν παροιμίες λόγω της επιγραμματικότητας που τα διέκρινε.

Συνέχεια